شعری از احمدامیری

گورستان

 

آسمان از من عکس می گیرد

 

یازده ساله ام

 

کسی مرا نمی بیند

 

مردم عروسی میکنند

 

میرقصند

 

به بازار میروند

 

آسمان از من عکس میگیرد

 

عطر بادمهای تلخ

 

گورستان چقدر تنهاست

 

خانه ی ما در جنوب گورستان

 

ومنزل گورکن آن سوی قبرستان

 

من شیرگاوها را باید به آنجا ببرم

 

از میان قبرهای

 

کهنه وتازه

 

از مقابل چشمهای زیاد گورکن

 

چرا این قبرها تاریخ فوت ندارند

 

مادرم

 

شهاب

 

سلام یادت نرود

 

من از گورکن بیزارم

 

او وباغ بادمهای تلخش

 

که بروی شهرسوخته کاشته

 

صدای می آید

 

گورها حرف می زنند

 

وگور کن بروی آنها راه میرود

 

افتخار

 

سلام

 

قدیس دختر گورکن

 

چقدر زیباست من اگر با او عروسی بکنم

 

شاید قبرم در شمال گورستان باشد

 

و گورکن بشم

 

گورکنی بزرگ

 

آسمان از من عکس میگیرید

 

ومن یاد گرفته ام افکارم را طاهر کنم

 

وتوی جییم بگذارم

 

آسمان از من عکس میگیرد

 

بادامها ی تلخ بلند وبلندتر میشوند

 

سایه سایه

 

شاید دیگر آسمان فردا نباشد

 

ومن بروی قبرها میدوم

 

عکسهایشان تکه تکه میشود

 

حسن یوسف گوری را به خانه آورم

 

آسمان از من عکس میگیرد

 

قبرها تاریخ فوت ندارند

 

مادرم میگوید صدای میشوند

 

اوصدای تپش قلب جنینی در رحم مادر مرده اش را میشوند

 

من میخندم

 

واو میشنود

 

خدا کند که گورکن نشنود

 

آسمان از من عکس میگرد

 

من شیر را به خانه دای میبرم

 

مادرهروز مرابو میکند

 

نکند مرده باشم

 

صدای هل هله

 

از دوردست می آید

 

شاید آسمان هنوز آنجا باشد

 

 

/ 0 نظر / 3 بازدید